Column #3: ‘Poging tot standby’

Famme-gastblogger Mathijs F Scheepers, acteur bij Skagen, werkt momenteel aan een monoloog getiteld ‘Sue me modderfokker’. Over een uit de hand gelopen burenruzie. En over zijn veel te vroeg geboren zoontje, met naast hem een stille vader die in zichzelf lijkt te verdwijnen en een moeder die niet weet wat ze verkeerd heeft gedaan.

Tot aan de première van ‘Sue me modderfokker’ op 21 september lees je hier elke week alvast een stukje van dit hartverscheurende relaas. Vandaag: aflevering drie. 

Benieuwd naar wat voorafging? Lees hier de eerste column van Mathijs. En vervolg dan met aflevering twee.

Poging tot standby

“een”

“twee”

“drie”

“vier”

“vijf”

Dat zijn 5 seconden. Dat is ni zoooo lang. Behalve als er iemand voor uw auto springt en ge dan 5 seconden moet wachten voor ge moogt remmen. Dan is dat heel lang. Tijd is een heel relatief ding. En het aanvoelen van tijd is heel moeilijk om zelf te bepalen. Het is heel moeilijk om zelf te beslissen, ik ga dien tijd hier nu eens laten vliegen si.

Veel mensen zeggen bijvoorbeeld dat hoe ouder ze worden, hoe rapper de tijd gaat. Dat is natuurlijk niet waar dat de tijd rapper en rapper gaat, ge krijgt alleen maar dat gevoel omdat uw hersenen, als die iets waarnemen dat ze al eens hebben gezien, dan zeggen die “Aaah, maar dat kennen we al, jongens we zetten ons effe in standby.” Als ge bijvoorbeeld elke dag dezelfde weg naar uw werk pakt, op den duur kunt ge dat met uw ogen dicht. Welnu, uw hersenen denken daar juist hetzelfde over. Die gaan dan efkes die weg niet meer als kraakverse informatie doorsturen naar uw belevingscentrum, waardoor gij de indruk hebt, het gevoel, dat die weg veel korter is dan de allereerste keer dat ge die pakte.

En omgekeerd werkt dat ook zo. Als ge in een situatie zit die ge nog nooit hebt meegemaakt dan zeggen uw hersenen eigenlijk heel den tijd “Wauw! Dat is hier graaf!”. Uw hersenen zitten dan heel den tijd op het puntje van hun stoel. En dat is heel intens. En vermoeiend ook. En het is heel moeilijk om in zo’n omstandigheden de tijd snel te laten voorbij gaan. Dat is eigenlijk onmogelijk.

Wij hebben dat geprobeerd tijdens dat platliggen, de tijd sneller laten gaan. Maar dat lukte niet. Want ge zit heel den tijd te hopen dat die 28 weken zo rap mogelijk voorbij gaan zijn. Maar hoe harder ge dat wilt, hoe trager de tijd voorbij gaat. Lastig beestje. Tijd.

Ook het volgende deel staat al online.

Je kunt Mathijs het hele verhaal (over de hond van Hitler, een zwangere vrouw met een lekkende buik en een revolver in het verkeerde kastje), zélf horen vertellen op 21 september 2018 in CC Strombeek. Daarna gaat de voorstelling op tournee door Vlaanderen. Alle info op www.skagen.be.

Reageer op artikel:
Column #3: ‘Poging tot standby’
Sluiten