Sophie
Sophie Persoonlijk 16 jun 2018

Sophie: “Hoe een stuk chocoladetaart me een bonusdochter opleverde”

Famme-blogster Sophie gruwelt van het woord stiefmoeder en vindt zelfs plusmama niet echt een eretitel. Dan liever bonusmoeder. De bonus die ze bij de man van haar dromen kreeg heet Jasmine en is al tien. 

De man en ik waren al een tijdje samen toen ik eindelijk zijn dochter zou ontmoeten. Dat kwam zo: toen ik voor de eerste keer in zijn huis kwam en de kinderkamer passeerde, voelde ik een vreemde knoop in mijn maag. Een man met een kind, wat moest ik daar mee? Ik studeerde nog en zag plots mijn leven wel heel erg veranderen.

Dus bleven we – zij het onbewust – de ontmoeting maar uitstellen. Een paar maanden na het voorval merkte ik op een ochtend tijdens het koffiedrinken voorzichtig op dat het nu toch wel erg lang duurde. Tot mijn grote verbazing vroeg de man plots of ik Jasmine mee van school ging halen.

Zou ze me wel leuk vinden?

Op de fiets naar haar school stierf ik bijna van de zenuwen. Zou ze me wel leuk vinden? Zouden we iets hebben om over te praten? Wat houdt zo’n meisje eigenlijk bezig? Als je vijfentwintig en kinderloos bent heb je véél vragen over je mini-medemens.

Wat zeg je tegen zo’n meisje, als je zelf geen kinderen hebt?

Ik herinnerde me gelukkig nog hoe ik zelf als elfjarige kennismaakte met de nieuwe man van mijn mama. Hij had ‘toevallig’ twee Chupachups-lolly’s bij en ik mocht niet één, maar allebei die lolly’s hebben, wow! Dat trucje zouden we nu herhalen, maar dan met een kop warme chocolademelk en een stuk taart. Ja, taart was precies wat we nodig hadden.

Twee taarten

Toen de bel ging keek Jasmine verbaasd naar de vreemde vrouw die haar papa had meegebracht. Maar het vooruitzicht naar taart deed de vraagtekens in haar ogen vervagen. In het zaakje waar we ons neervlijden – dat kind in een veel te schattig schooluniform – koos ze resoluut voor een enorm stuk chocoladetaart.

Een béétje omkoperij moet kunnen, toch?

We aten en taterden. Aftastend in het begin, maar het duurde niet lang voor ze zich ontspande. Dat haar papa de gekste stemmetjes ten berde bracht deed ons alledrie in lachen uitbarsten. Dat we allebei taartenfans (zo noemde zij het) zijn en dat we een verjaardag delen hielp ook: “Dan kunnen we twéé taarten eten!” klonkt het enthousiast.

Dat ik haar tenslotte van mijn gebak liet proeven leverde me meteen het nodige respect op – niks beter om het hart van een kind te winnen dan een goeie toef slagroom. En toen ik later naar huis fietste voelde ik geen knoop meer in mijn maag, alleen nog taart.

Lees ook: Sophie: “Die niks-aan-de-hand-houding haalde de druk van de ketel”

Reageer op artikel:
Sophie: “Hoe een stuk chocoladetaart me een bonusdochter opleverde”
Sluiten