Sophie
Sophie Persoonlijk 29 jul 2018

Wanneer heeft een plusmama het gevoel dat het ook háár kind is?

Famme-blogster Sophie gruwelt van het woord stiefmoeder en vindt zelfs plusmama niet echt een eretitel. Dan liever bonusmoeder. De bonus die ze bij de man van haar dromen kreeg heet Jasmine en is al tien.

Een paar jaar geleden leerde ik een hele leuke man kennen. Ik was op slag verliefd, hij was op slag verliefd en hoewel we deden alsof we het gewoon erg goed met elkaar konden vinden wilden we allebei meer. Tijdens die heerlijke kennismakingsfase ontdekte ik dat hij een dochtertje had. Daar was ik even stil van.

Nog diezelfde avond stuurde ik hem een berichtje. Dat het helemaal niet uitmaakte, dat ze ongetwijfeld heel leuk was, dat ze een fantastische papa had. En dat dit niet hoefde te betekenen dat we elkaar niet meer konden zien. Als idealistische jonge twintiger met een hart voor kinderen was dat echt wat ik dacht. Pas later kwam het besef: als dit iets wordt, krijg ik dus een kind.

“Pas toen we samenwoonden voelde het echt alsof ik een kind kreeg.”

Een nestje bouwen

Als je mama wordt, heb je negen maanden om aan dat idee te wennen. Voor plusmama’s (en pluspapa’s, -opa’s en -oma’s for that matter) ligt dat anders: je krijgt die kleine als het ware in je schoot geworpen. En dan ga je in een sneltempo moedergevoelens ontwikkelen en een nestje bouwen.

In het begin is het een kwestie van leuke uitstapjes maken en aftasten of het überhaupt werkt met z’n drietjes. Als dat het geval is, komt er ooit een punt waarop je aan samenwonen denkt. En dan begint het pas echt: je kookt kindereten, gaat naar de dierentuin op zaterdag en staat vroeger op om tijdig op school te geraken. Je krijgt rapporten te zien, geschaafde knieën te verzorgen en vriendinnetjes te logeren. Je doet alles wat een mama doet, maar voel je je dan ook zo?

Van mama-doen naar mama-zijn

Sinds een jaar wonen wij met z’n drieën onder een dak. Toen ik nog maar pas mijn intrek had genomen in ‘hun’ huis, fluisterde Jasmine me op een avond toe: “Ik ben wel blij dat er hier nu nog een meisje woont.” Waar ik me toen vooral vereerd voelde, ervaar ik haar aanwezigheid nu veel intenser. Wanneer ze de trap komt afdonderen om mij te knuffelen als ik thuiskom slaat mijn hart een slag over. Wanneer ze hoge punten haalt op een toets gloeit het van trots en wanneer ze ziek in bed ligt bloedt het.

Met de tijd is het mama-doen veranderd in mama-zijn. Ik weet niet wanneer het gebeurde, het ging zeker niet plotseling, maar twee jaar na onze kennismaking voelt Jasmine als mijn eigen kind. En wanneer ze in het weekend bij haar échte mama is, mis ik mijn bonusdochter.

Lees ook: Sophie: “Die niks-aan-de-hand-houding haalde de druk van de ketel”

Reageer op artikel:
Wanneer heeft een plusmama het gevoel dat het ook háár kind is?
Sluiten