Sophie
Sophie Persoonlijk 19 jul 2018

Ook een plusmama wil haar kind soms achter het behang plakken

Famme-blogster Sophie gruwelt van het woord stiefmoeder en vindt zelfs plusmama niet echt een eretitel. Dan liever bonusmoeder. De bonus die ze bij de man van haar dromen kreeg heet Jasmine en is al tien.

Een etentje met mijn familie, Jasmine mag mee. Ze heeft de kinderen van mijn zus al een keer of twee gezien en kan het goed vinden met mijn oudste nichtje. Die wordt twaalf vandaag, en zo’n verjaardagspartijtje met hamburgers wil Jasmine natuurlijk niet missen. We zitten met z’n allen rond de tafel, de kinderen zijn al in een frisdrankroes voor ze hun eerste flesje fanta leeg hebben geslurpt en de volwassenen zijn blij dat ze nog eens kunnen bijpraten.

“Jasmine kijkt rond, en graait dan vlug de kom met frietjes naar zich toe.”

Wanneer de hamburgers aanrukken is iedereen even druk met peuzelen en smossen en kindersnoeten afvegen. Mijn nichtje van anderhalf sopt een wak geworden frietje telkens opnieuw in de ketchup om het vervolgens in opperste concentratie af te likken. Tijdens de lachbui die tot hilariteit van de kleinste ontstaat kijkt Jasmine in het rond, en graait ze vlug de kom met frietjes naar zich toe.

Op zo’n feestelijke gelegenheid kan een frietje meer of minder echt geen kwaad, maar ook dan blijven tafelmanieren gelden en die lijkt Jasmine – met een bord dat nog vol frietjes ligt – even te vergeten. Haar vader grijpt in. “Jasmientje, éérst je bord leeg”, zegt hij met een geduldige glimlach.” De kleine deugniet voelt zich betrapt, maar grinnikt dapper terug en laag de frietjes voor wat ze zijn. Voor even toch. Want wanneer papa diep in gesprek is met mijn geweldige mama, wiens opvoedingstips ik veel sneller dan verwacht kan toepassen bij mijn bonusdochter, probeert ze het nog eens.

“Een waarschuwende ‘Jasmine!’ volstaat om haar plannetje te doen mislukken.”

Met een onweerstaanbaar zoete glimlach vraagt ze aan mijn broer (haar nieuwe nonkel, al beseft ze dat nog niet echt) of hij de kom met frietjes kan doorgeven. Mijn nietsvermoedende broer doet wat Jasmine vraagt: “Wil jij nog wat frietjes, hier zie!” klinkt het joviaal. Ik denk ‘mormel’ (denken échte ouders dat ook niet af en toe?) en kan nog net voorkomen dat hij de kom frieten op haar bord leeg schudt. Een waarschuwende “Jasmine!” en een subtiel nee-schudden naar de gulle gever volstaan om haar plannetje te doen mislukken.

“Ik kan niet anders dan reageren.”

Jasmine werpt me een brutale blik toe en hoewel ik niet van plan was om hier meer aandacht aan te besteden, kan ik niet anders dan reageren. “Nee Jasmine, da’s nergens voor nodig” zeg ik, luider dan verwacht. Ik schrik zelf van mijn berispende toon en alle twintig ogen van mijn tafelgenoten staren plots onze kant uit. Gelukkig komt net dan het dessert aanzetten en is de aandacht weer afgeleid.

Wanneer we naar huis wandelen vraagt haar papa me fluisterend en licht verwijtend waarom ik haar zo op de grijpgrage vingers tikte. Dat ze op slinkse wijze aan een paar frietjes probeert te komen is die publiekelijke bestraffing echt niet waard, vindt hij. Ik ben het daar mee eens, maar meen dat datzelfde publiek niet betekent dat ze vervolgens ongestraft brutaal mag zijn. Da’s ook weer waar knikt de man. En Jasmine? Die is het hele voorval alweer lang vergeten en gedraagt zich de rest van de avond weer net zo onberispelijk als anders.

Lees ook: Sophie: “Die niks-aan-de-hand-houding haalde de druk van de ketel”

Reageer op artikel:
Ook een plusmama wil haar kind soms achter het behang plakken
Sluiten