Sophie
Sophie Columns 23 jun 2018

Sophie: “Die niks-aan-de-hand-houding haalde de druk van de ketel”

Famme-blogster Sophie gruwelt van het woord stiefmoeder en vindt zelfs plusmama niet echt een eretitel. Dan liever bonusmoeder. De bonus die ze bij de man van haar dromen kreeg heet Jasmine en is al tien. 

Onze eerste ontmoeting was vlot verlopen en naarmate we elkaar vaker zagen, werd duidelijk dat Jasmine me wel leuk vond. Een hele opluchting was dat, want ik deed natuurlijk mijn uiterste best om leuk gevonden te worden. Ik zong kinderliedjes, bakte (knullig versierde) cupcakes en trok gekke bekken alsof mijn leven er vanaf hing.

Tijd is alles

Als ervaren tante van twee wist ik dat je pas een band kan smeden met een kind als je er tijd voor maakt, iets wat veel mensen nog steeds lijken te vergeten – ook ouders. Niet dat ik het nu ineens allemaal beter wist, integendeel. En ik had ook helemaal geen tijd om me druk te maken om andere kinderen, laat staan om hun ouders. Want plots was er dus zo’n minimens mijn eigen leven binnengelopen.

De man deed zijn best om ruimte voor mij te creëren in het leven van zijn dochter, ik deed mijn best om die ruimte zo goed mogelijk op te vullen. We aten met z’n drietjes, gingen wandelen in het park, haalden ijsjes en speelden spelletjes die hij en ik niet eens echt leuk vonden, maar waar zij telkens weer om vroeg. Als je ooit een ronde ‘Frozen’-Monopolie hebt moeten uitzitten zal je weten wat ik bedoel.

Gewoon een vriendin

Als ik nu naar die beginperiode terugkijk, besef ik hoeveel geluk ik heb gehad dat Jasmine zo’n easy going kind is. Ze was niet echt verlegen, antwoordde beleefd wanneer ik iets vroeg en deed haar best om dingen te verzinnen die we samen zouden kunnen doen.

Haar papa was dan weer een held in doen alsof er niks aan de hand was. Hij noemde me gewoon Sophie, vroeg aan Jasmine of Sophie mocht blijven eten en zei “Sophie is een vriendin van papa.”

In elke andere context zou ik gesteigerd hebben als mijn lief me ‘een vriendin’ zou noemen, maar hier was die niks-aan-de-hand-houding helemaal goed. Het haalde in één klap de druk van drie ketels. En natuurlijk was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei: ‘als alles goed gaat word je op een dag wel haar bonusmoeder’, maar ik ben toch altijd gewoon Sophie gebleven.

Lees ook: Sophie: “Hoe een stuk chocoladetaart me een bonusdochter opleverde”

Reageer op artikel:
Sophie: “Die niks-aan-de-hand-houding haalde de druk van de ketel”
Sluiten