Romina
Romina Persoonlijk 14 jun 2018

Romina: “In dat exacte moment voelde ik haar verbazing”

Het ouderschap is een voortdurende zoektocht naar een evenwicht tussen ja en nee, tussen advies toepassen en je eigen ding doen. Ook Famme-blogger Romina van de blog Big City Life staat dagelijks voor die keuzes.

De afgelopen week was zo’n week waarop niets leek te lukken. Mijn dochter had het ontzettend moeilijk om in slaap te vallen. ’s Avonds hadden mijn vriend en ik daardoor amper de tijd om te ontspannen, want Emma viel telkens zó laat in slaap dat er met moeite nog een moment restte voor onszelf. Overdag was er sprake van een rothumeur bij onze peuter, inclusief vreselijke driftbuien, wat niet bepaald bevorderlijk was voor de sfeer.

Toen ze om haar fopspeen vroeg beseften we dat die nog thuis lag.

Als ouders probeerden we dapper het tij te doen keren door leuke activiteiten in te plannen, maar de kaarten lagen verkeerd geschud. We gingen met de fiets naar de speeltuin. Eens aangekomen bleek dat een deel van de speeltuin was afgesloten door de stad. Er was nog een glijbaan, maar die was te heet en toen ze om haar fopspeen vroeg beseften we dat die nog thuis lag.

We gingen zwemmen en beseften bij aankomst dat minstens duizend mensen datzelfde idee hadden gehad. We maakten een daguitstap met mijn ouders en werden na een half uur overvallen door een zondvloed. We gingen naar de markt, maar er bleek een speciale editie te zijn waardoor er het ook daar een drukte vanjewelste was. Het tij leek maar niet te willen keren. Wat we ook deden, we eindigden ’s avonds met een uitgeputte, razende peuter.

Emma en ik waren die week ook uitgenodigd op een feest en ik vertrok met een klein hartje. Bij aankomst hing ze onmiddellijk rond mijn been en zette ze het op een huilen. Maar ze begon zich wat beter te voelen en reageerde zelfs positief toen iemand een foto van ons wou nemen.

Haar ogen werden groter, haar mond vormde een perfect O en ze riep enthousaist: “Waaauw, mama! Een toverfoto!”

Het was met een toestel dat je een instant foto bezorgt, zoals de oude Polaroidfoto’s. Ik gaf de afdruk in haar handjes en zei dat ze even geduld moest hebben. “Gewoon kijken”, zo zei ik.

Ze zag dat er iets gebeurde en herkende opeens onze silhouetten op de foto. Haar ogen werden groter, haar mond vormde een perfecte O en ze riep enthousiast: “Waaauw, mama! Een toverfoto!” In dat exacte moment voelde ik haar verbazing. De sfeer veranderde, mijn stress ebde weg en we amuseerden ons te pletter.

Ook mama’s en papa’s hebben af en toe een beetje magie nodig.

Zonder het te beseffen geraak ik soms in een negatieve spiraal. Als volwassene besef ik vaak te laat wanneer het weer zover is. Gelukkig is er de wijsheid van onze tweejarige om te tonen hoe het anders kan. Laat haar maar geloven in haar wereld vol toverfoto’s, want ook mama’s en papa’s hebben af en toe een beetje magie nodig.

Reageer op artikel:
Romina: “In dat exacte moment voelde ik haar verbazing”
Sluiten