Transgender Stephanie: “Ik ga er geen doekjes om winden: soms kan het zwaar zijn”

Persoonlijk

Wat verandert er als je vroeger in een mannenlichaam en nu in een vrouwenlichaam door het leven gaat? Wij vroegen het aan Stephanie* (22) die als vrouw geboren werd in een mannenlichaam, maar sinds enkele jaren als vrouw door het leven gaat.

Merk je een verschil in hoe mensen vroeger met je omgingen (als man) en hoe ze nu met je omgaan (als vrouw)?

“Dat is moeilijk te zeggen aangezien het in mijn geval ook sterk samenhangt met hoe ik me voel. Ik heb nu het gevoel dat ik makkelijker met mensen kan omgaan, maar dat is eerder een gevolg van mijn veranderde uiterlijk waardoor ik me beter in mijn vel voel.

Ik let wel beter op als ik ‘s avonds buiten kom. Ik heb op dat gebied veel meer schrik, hoewel er nog nooit iets gebeurd is.

Conversaties zijn uiteraard wel wat anders, omdat ik nu ook echte vrouwengesprekken voer en niet langer mannengesprekken. Maar dat is gewoon omdat ik nu tot een groep behoor die andere interesses heeft en over andere dingen praat. Het is niet dat ik vroeger of nu slechter behandeld wordt.”

Zijn er momenten geweest waarop je dacht: vroeger zou dit anders gelopen zijn?

“Ik let wel beter op als ik ‘s avonds buiten kom. Ik ben op dat gebied beter op mijn hoede, hoewel er nog nooit iets gebeurd is. Ik denk dat het gewoon de algemene boodschap van nut is dat vrouwen nu eenmaal moeten oppassen. Bovendien ben ik nu ook een stuk kwetsbaarder dan vroeger als het op pure spierkracht aankomt.”

Waar zit voor jou de grootste verandering als het aankomt op contact met anderen?

“Op het middelbaar was ik een atypische ‘man’ omdat ik me niet gedroeg als ‘man’. Spoiler: dat was ik dan ook niet. Daardoor werd ik gepest. Ik kan me inbeelden dat hetzelfde gebeurd zou zijn mocht ik als vrouw in een mannenlichaam geboren zijn.”

Toen iedereen inzag dat ik me écht gelukkiger voelde en dat het ‘geen fase’ is, bleek het allemaal goed mee te vallen.

Hoe reageerden je vrienden en familie toen je hen vertelde dat je als vrouw door het leven zou gaan?

“Om eerlijk te zijn heb ik het contact met zo goed als iedereen verbroken die ik al lang kende (van het middelbaar, n.v.d.r.). Ik zat zo diep in de put en zag niet in hoe iemand me nog zou ‘moeten’. Er is misschien één iemand met wie ik geen contact meer heb door mijn transitie, maar het kan even goed zijn dat die relatie gewoon verwaterd is.

Aan de universiteit kenden enkele mensen me ook al, maar alleen gedurende mijn laatste jaar als man. En omdat ik me nog steeds slecht voelde waren dat er niet veel. Degenen die me wél al kenden zijn gelukkig allemaal vrienden gebleven. Veel anderen heb ik pas leren kennen toen ik me beter in mijn vel voelde.

Op het gebied van familie viel het allemaal wat moeilijker. Maar toen iedereen inzag dat ik me écht gelukkiger voelde en dat het ‘geen fase’ is, bleek het allemaal goed mee te vallen.

In het algemeen was er eerst argwaan van mensen die het net wisten. Maar zodra ze inzien dat ik nog steeds dezelfde persoon ben maar dan gelukkiger, draaien ze bij.”

En op het gebied van relaties?

“Sinds ik me als vrouw voorstel ben ik nog niemand tegengekomen in het dagelijkse leven die me als potentieel lief heeft overwogen – en vice versa geldt hetzelfde. Misschien dat ik gewoon de juiste nog niet ben tegengekomen (lacht).

Online heb ik ook al geprobeerd mensen te ontmoeten, maar zodra ik voor mijn verleden uitkom stopt het meestal.”

Je kiest er dan meteen voor om te zeggen dat je transgender bent?

“Ik speel meestal open kaart, omdat mannen anders vaak het gevoel hebben dat je hen om de tuin leidt, dat het je motief was hen in de val te lokken of hen vragen te doen stellen bij hun eigen seksualiteit. Zelfs als met mij samen zijn niet betekent dat ze homoseksueel zijn.

Transgender zijn is immers geen keuze en ieder jaar ontnemen te veel mensen zichzelf van het leven omdat ze geforceerd worden iemand anders te zijn dan zichzelf.

Net als iedereen ben ik op het einde van de dag ook maar een gewoon iemand. Ik heb niet al die moeite gedaan met het risico mijn familie en vrienden te verliezen om daarna mannen in de val te kunnen lokken (lacht).”

Heb je nog een boodschap voor ouders die een transgender kind hebben?

“Als je het past hoort, klinkt alles heel eng en je eerste reactie is angst of ontkenning. Ik ga er geen doekjes om winden: soms kan het zwaar zijn, maar juist in die momenten heb je de steun van familie en vrienden het meest nodig.

Neem je kind vooral serieus en geef hem of haar de mogelijkheid om te experimenteren en naar een gespecialiseerde psychiater te gaan. Transgender zijn is immers geen keuze en ieder jaar ontnemen te veel mensen zichzelf van het leven omdat ze geforceerd worden iemand anders te zijn dan zichzelf.”

*Dit is een schuilnaam om de anonimiteit van de vrouw in kwestie te waarborgen.