Columns 25 aug 2018 Sophie

De persoon die me niet als moeder ziet is net het kind dat ik bemoeder

Famme-blogster Sophie gruwelt van het woord stiefmoeder en vindt zelfs plusmama niet echt een eretitel. Dan liever bonusmoeder. De bonus die ze bij de man van haar dromen kreeg heet Jasmine en is al tien. 

Het besef kwam met Moederdag. Jasmine was natuurlijk bij haar mama, maar haar lieve papa had met veel moeite (en een slechte smoes) toch een kaartje voor mij uitgezocht. “Voor de liefste bonusmoeder” stond er in glimmend gouden letters. En binnenin: “Bedankt voor alles dat je voor mij en Jasmine doet.” Van mijn eigen mamaatje kreeg ik die dag een prachtige bos bloemen, net als mijn zus die wél zelf kinderen op de wereld heeft gezet. Het ontroerde me en voelde tegelijk een beetje vreemd, want de persoon die me níét als moeder ziet is net het kind dat ik bemoeder.

“Op moederdag kreeg ik bloemen, net als mijn zus die wél zelf kinderen op de wereld heeft gezet.”

Terwijl ik haar steeds meer als mijn kind begin te beschouwen, heeft Jasmine ogenschijnlijk nog niet stilgestaan bij mijn rol als bonusmoeder. Ze is gewoon blij wanneer ik er ben, enthousiast als ik wil knutselen, dankbaar als we als een heus gezinnetje samen een ijsje gaan halen na het avondeten. En: ze eet haar bord leeg als ik haar dat opdraag, gaat braaf slapen wanneer ik aangeef dat het bedtijd is en ruimt met veel plezier (en een montere ‘graag gedaan!’) mee de tafel af.

Schuilnaam voor een moeder

Sinds ik daar voor de eerste keer bij stilstond, bleef het idee door mijn hoofd spoken. Niet omdat ik erkenning wil voor mijn aanwezigheid in haar leven en al helemaal niet omdat ik zou willen dat ze me (bonus)moeder noemt. Een mama heeft ze al, en die wil of kan ik niet vervangen. Het is dus uit pure nieuwsgierigheid dat ik mijn liefste de vraag voorlegde.

“Goh”, begon hij aarzelend, maar omdat ik wel erg peinzend gekeken moet hebben ging hij snel verder. “Volgens mij ziet Jasmine jou gewoon als Sophie.” Voor ik kan protesteren dat dat wel heel gewoontjes is vervolgt hij echter “… en die naam betekent heel veel voor haar, want Sophie is leuk. Het is iemand die haar vader gelukkig maakt, iemand waar je altijd bij terecht kunt en je angsten mee kunt delen, iemand die tijd voor haar maakt. Iemand bijzonder dus.”

Slik. Ik denk dat hij gelijk heeft. Dat neemt niet weg dat ik wel eens een vlieg op de muur wil zijn als ze met haar vriendinnetjes over mama’s en papa’s babbelt. Dat ik benieuwd ben hoe ze me ooit zal voorstellen aan haar eerste vriendje en of ze later net als ik over die dingen des levens zal nadenken. En zou ze dan zien dat ik toch een soort mama ben, of het nog steeds houden bij iemand bijzonder met een heel gewone naam?

Reageer op artikel:
De persoon die me niet als moeder ziet is net het kind dat ik bemoeder
Sluiten